| تبليغات | X |
|
دل نوشته های خودم، شعر و ادبیات
|
 |
 |
||||
|
یا حی و یا قیوم
انسان در ابتدا می خواهد از طریق منطق و علم به سوی خدا برود اما با کاستی هایی مواجه می شود . در باطن انسان شوریدگی خاصی وجود دارد که تابع هیچ نظام و منطقی نیست . اگر اتصال صورت بگیرد – جذبه انسان را به سمت خدا می برد و احتیاجی به جنبه های استدلالی نخواهد بود.
مکاتب فلسفی در قرن بیستم
ای صبا نگهتی از خاک ره یار بیار ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار آیا گریزی از زندان زمان هست؟ آیا سنگینی باری که خدا بر دوش ما نهاده ما رامی شکند؟ آیا می توان از خود فاصله گرفت و از دور دست به خود نظاره کرد ؟ آیا ارتباط با کوتوله با شعور یا ضمیر نا خود آگاه یا غول درون امکان پذیر هست؟ خدایا ما را چگونه آفریدی که از درک نیروهای درونی خود نیز عاجزیم. شراب تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شرو شورش
+
نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 16:3 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
تو را نا دیدن ما غم نبا شد که در خیلت به از ما کم نباشد سلامی از پس اندوه فراق بر دوستان مهربان وبی و با عرض پوزش از غیبت تقریبا دو ماهه بیصدا آمدی و بیصداتر رفتی .آنزمان که همنشین ما بودی تو بهترین بودی. عزیز بودی و فقدانت برای ما سخت . مایه امید بودی و فراقت سخت درد اور. چه شاد بودیم با آمدنت و وحشتی بر دل ما نشست با رفتنت . هیچ زمانی با تو قابل قیاس نیست . هم صحبتی با تو شیرین و آرامبخش بود. قبل از ـآمدنت ثانیه شماری کردم – چه غم و اندوه سختی بر دلم نشست در فراق تو. دیروز چه ولعی برای آمدنت و فردا چه اشتیاقی برای رسیدنت دارم. خدایا مصیبت از دست دادن این ماه (رمضان ) رو تو بر ما جبران کن
فراز هایی از دعای وداع رمضان امام سجاد
+
نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 9:40 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
هوالحی وهوالهو ای بسا سالک طریقت که عمری راه رفته و در یک لحظه چشم می گشاید و خود را در گمراهی می یابد و می بیند حتی ریاضت او غول راه وی بوده و او را به بیراهه کشانده چنانکه گویند . یکی از اصحاب توحید عمری در بادیه گذرانید نه آب داشته نه نان نه آفتاب نه طناب و توشه زندگی سرانجام در راهی کسی از او می پرسد چگونه با بوی نانی خشک زندگی می کنی این ریاضت از که آموختی ؟ گفت: از آنچه کردم پشیمانم و کفاره می کنم چون این تجریدمن همه پندار و ادعا و غرور غفلت من بوده . هم اکنون که ذره ای نور معرفت در من تافته مرا از غرور خودم توبه داده. رمضان آمد و ما در تب و تاب شد حدیث دل ما کوزه آب ماه رویان پس پرده پنهان دل ما دور شد از شیخ و رباب یار در خانه و ما گرد جهان دائما در هوس و خواب و سراب به غیر از شعر مابقی مطالب از طنز و رمز در الهی نامه. یاعلی
+
نوشته شده در یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 17:41 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
اللهم عجل لولیک الفرج مردوری از دور می آید به لب سرود رهایی زبان گل را می فهمد صدای آب را میداند – به دل اسرارنهانی او می آید نور را سلام خواهد داد با چکاوک هم نوا خواهد شد با سبزه سخن خواهد گفت با سپند سخت پیکر خواهد آمد طعم عشق را میداند احساس را می فهمد او می آید -- تا شقاوت را بخشکاند قیامت را بر انگیزد وجدان را بر نجاند او بالاله سخن خواهد گفت او خواهد آمد
+
نوشته شده در شنبه هفدهم مرداد 1388ساعت 9:26 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
هوالعزیز مدتهاست که حال و حوصله نوشتن ندارم البته می دونم کسی خیلی منتظرم نیست اما برای اینکه به خودم امید بدم از همه دوستانی که منتظر موندن معذرت خواهی می کنم.
هوای دلم بارانیست قله هایم در پس ابری پنهان آفتاب از کدامین سو چهره افشانی می کند چه ساعتی از روز است؟ یا نه- شب آمده و من گم در زمان؟ موج از سو به بلندای نگاهم و در این جوش و خروش صدایم را گم کرده ام من چه می گویم ؟ صیاد لحظه ها از هر سو می کند کوتاه دامنه حیاتم را ومن در تلاطم بلم شکسته ام افق را گم کرده ام
+
نوشته شده در پنجشنبه هشتم مرداد 1388ساعت 11:16 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
هوالسمیع همراه مهربانم نخوان. گاه که با خود تنها می شوم میترسم از خود و از آنچه در درونم خروشان است . میترسم از بیانش بیشتر به این خاطر که نمی خواهم تورا با این وحشت همراه کنم. پس نخوان تا آزرده نگردی . اما من ناچارم از بیانش تا رها گردم اگر رهایی باشد ؟ از زمانی که خود را شناخته ام در دریای مواج هراس وغم غوطه خورده ام و هراز گاهی به تخته ای شناور مدتی کوتاه چنگ زدم وباز با موجی .... شاید اگر از یافته هایم دست می شستم .... شاید اگر از آن ترکشهای گداخته سهمی داشتم.... اما نه این سرنوشت نگاشته شده من است و من کوچکتر از آن که بتوانم این کلاف تنیده شده را بگشایم خسته شدم از این اماها و اگرها و شایدها. قدرت کلمات هم کاری از پیش نبرد . من با کلمه زندگی کردم با کلمه انس گرفتم با کلمه اندیشیدم و با کلمه بیان شدم اما... کلمات هم مرا نرهانیدند. از همان زمان که با سر تراشیده و کفشهای یک نمره بزرگتر از پایم و کیف نمی دانم از جنس چیم پا در مسیر فراگیری کلمات کذاشتم بسیار اندیشیدم و اشکها ریختم برای اندیشه هایم که بدست یغما گران پاره پاره می شد و اشکها ریختم برای زیبا ترین رویاها که بی اجازت من می آمدند . من رویاهایم را به کلمات می اوردم واین کلمات بودند که قطعه قطعه می شدند و مرادر غمشان می نشاندند. من لب گزیدم از آنکه رویاهایم را کلمه کنم تا مبادا در غم از دست دادنشان مویه کنم. ورویاهایم افسردند--- پشت سدی از کلمات خاموش گشتند و خاموشی آنها فراموشی بود و گردابی ازاموا ج بی ساحل... عزیزم – گلم – افسردم و افسردمت . گفتم نخوان . نگفتم؟
+
نوشته شده در شنبه بیست و هفتم تیر 1388ساعت 11:40 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
هوالطیف با عرض ادب و سلام وعرض تبریک به مناسبت فرارسیدن ماه زیبای رجب سالها پیش در جلسه ای عزیزی فرمود. ماه رجب ماه تخلیه است و ماه شعبان ماه تحلیه و ماه رمضان ماه تجلیه است به عبارتی ماه رجب ماه ولایت . ماه شعبان ماه نبوت حضرت ختمی مرتبت و ماه رمضان ماه فنا در ذات مقدس حضرت حق شدن است. اگر هر کدام ازاین ها را نداشته باشی در دیگری لنگی. برای وارد شدن در رمضان و دریافت شبهای احیا باید از همین امروز آغاز کرد به امید قبولی طاعات دست از طلب ندارم تا کام من براید یاتن رسد به جانان یا جان زتن براید بگشای تربتم را بعداز وفات و بنگر کز آتش درونم دود از کفن بر آید
+
نوشته شده در چهارشنبه سوم تیر 1388ساعت 13:38 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
یا حی قصد دارم درچند پست از نوشته های لطیف عرفان نظر آهاری استفاده کنم.امیدوارم شما هم خوشتون بیاد. ترانه ای روی زمین افتاده بود . قناری کوچکی آن را برداشت و در گلوی نازک خود ریخت. ترانه در قناری جاری شد. با او در آمیخت. ترانه آب شد. ترانه خون شد . ترانه نفس شد و زندگی . قناری ترانه را سر داد. ترانه از گلوی قناری رسید. به اوج. ترانه معنا یافت. ترانه جان گرفت. قناری نیز- وهمه دانستند که از این پس ترانه – بودن است. ترانه – جان قناری است. ایمان- ترانه آدمی است. قناری بی ترانه می میرد و آدمی بی ایمان.
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 18:16 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
وظیفه نمی دونم این حضرات کاندیداهای نه چندان محترم چرا موقع انتخابات احساس وظیفه شون قلمبه می شه و از طرح هاشون و اخلاص شون در کار برای خدا حرف می زنن اگه واقعآ مردونه می خواین ایران عزیز رو سربلند کنین پس نباید فرق کنه کی انتخاب میشه بعد از انتخابات هم آستین ها رو برای کار بالا بزنین.همون کاری که توده مردم عزیز انجام میدن کار شاقی نمی خواد بکنین فقط مردمی و مثل مردم زندگی کنین
+
نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 11:2 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
درسایه عدالت
مردان زر-زور مردان هزار چهره تزویر مردان هپروت مردان شب زده سیاست زده مردان چرت های نیمروزی با وعده های هرروزی مردان بنگ (خوشه گندم) مردان چرت شمشیر – ترازو آن پیر مرد روستایی در سایه کدامینتان لختی بیاسا ید در گرمای ظهر تابستان مردان فلسفه شیران سفسطه تبسم های رنگارنگ دستان کدام شما آماس دست کرد مرد آجرچین را می نوازد در زیر سایه پریوشان گچبری برقله ستبر استوانه های کسرایی لبان خشکیده کدام کودک کپر نشین به خنده شکفت کودکان درد خسته کودکان بی درمان گرسنه کودکان زخم های خیابان کوچه کودکان دشنامی دست های کثیف تن های آلوده خود را به من بنمائید – که تا صیقل دهم با اشک فرو خورده ام دست های پینه بسته اتان را سینه های خسته اتان را نفس های شکسته اتان را مردان خوشه گندم شمشیر – ترازو در سایه کدامینتان لختی بیاساید کودک چادر نشین در سایه کدامین قانون تان شکفت – لبان خشکیده حسرت نشین از این رویای بد فرجام نمی آید برون این ذهن رنجیده درون آتشفشان تنگ میدان برون رنجیده از سرمای سوزان خسته جان از تکرار این دوران دخترکان ژولیده رخهای زرد عرسکهای پوسیده – بی لبخند در سایه مردان سیاست باز مردان تبسم – تحکم حیلت ساز – عدالت خوار رگهای زندگی خشکیده -- در حسرت باران در انتظار مردان اقتدار مردان امید _____ افتخار من قبلا این شعر را پست کرده بودم اما در این آشفته بازار انتخابات که هرکدام برای بالا رفتن دیگری را به زیر میکشد بدون اینکه شعور ملت را در نظر بگیرد. دیدم بیان مجدداش خالی از لطف نیست . یاعلی
+
نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 10:26 توسط مجید
|
|
|||||
|
|||||
